Marleen schreef

30 november 2007

Een kaarsje verspreid zijn licht,
Laat herinneringen naar boven komen
Doet misschien even wat tranen stromen.
Of tovert een glimlach op een gezicht.

Een kaarsje verspreid zijn licht
Alsof het zeggen wil: ‘ik flonker voor jou’
Ook al ben je niet meer in ons midden
Toch ben je er altijd een beetje bij

Een kaarsje verspreid zijn licht,
dat kaarsje brand vredig en zacht
vandaag Uw geboortedag herdacht
Een kaarsje verspreid zijn licht.

Marleen schreef

Eenzaam

Twee mensen ooit zo dicht bij elkaar, samen één.
En ook al wilde je het, je kon er niet om heen.
Wat ooit als een prachtig sprookje begon,
Lijkt nu een muur van onafbreekbaar beton..

De liefde van één die nog bestaat,
De liefde van de ander die even vergaat.
Het gevoel dat de liefde het huis verlaten heeft.

Is iets wat je zo’n moedeloos en eenzaam gevoel geeft.
Met alles wat je hebt wil je vechten voor tien,
Om die ander te laten zien……………….
Dat je liefde zo in je hart gebrandmerkt staat,
Dat je voor je partner verder en verder gaat.

Wordt dat sprookje ooit weer werkelijkheid?
Iets zal het ons leren ………..de tijd……………

Marleen schreef

16 jaar.

16 jaar oud je koos voor een ander bestaan,
Besloot dat je niet met je ouders verder wilde gaan.
Het verdriet en de pijn die het bracht,
De ouders hadden dit niet verwacht.

De deur gooide achter je dicht,
Hoofd omhoog, geen spoor van emotie op je gezicht.
Gefocust op maar één doel in je leven,
De ervaring zal je leren, dat deze stap je zoveel verdriet al geven.

Over een paar jaar dan zal het je duidelijk zijn,
De door jou ingeslagen weg is niet zo fijn.
Maar wat je ook besluit met je leven aan te vangen,
Je ouders, broers en zussen blijven naar je verlangen.

Hadden met jouw leven iets anders voor ogen,
Warmte, genegenheid, een thuis is wat zij beogen.

Marleen schreef

(A)sociaal

Hé, de gordijnen aan de overkant blijven dicht,
Ach, hij heeft zeker last van het zonlicht.
Zeg, heb jij die mevrouw van 3 huizen verder nog gezien?
Ach joh, misschien een paar dagen op vakantie misschien.

We gaan allemaal onze eigen gang,
Nog zo weinig mensen denken aan een ander belang.
Geen tijd, om op of om te kijken,
Vereenzaming komt steeds meer voor, zoals nu gaat blijken.

Neem alsjeblieft toch eens even de tijd,
Voor een praatje, zomaar wat gezelligheid.
Zie je een buur eens een paar dagen niet,
Schroom niet, bel aan, kijk of je hem of haar ziet.

Zeg of denk niet zoals zo velen,
“Ik zag hem al een tijdje niet, ach, wat kan mij het schelen”
Want had ik maar, komt dan te laat,
Als die kist naar binnen gaat.

Gegluur van achter het raam,
Krijgt dan positieve oplettendheid als naam.

Marleen schreef

Een vriend.

Iedereen kent donkere en lichte momenten in zijn leven,
Je zoekt naar iemand die jou dat positieve zetje kan geven.
En zonder dat bewuste zoeken , komt er een persoon op je moeizame pad,
die naar je luistert, waarbij je uit mag huilen als je het even helemaal hebt gehad.

Misschien kun je het soms nog niet opbrengen om er helemaal voor open te staan,
maar laat je die ander omdat je voelt dat het o.k. is toch maar begaan.
Wanneer je dan stukje voor stukje de achtergrond van die ander leert kennen,
zou je zo voor jezelf en je problemen weg willen rennen,

dan pas besef je dat zijn leven ook niet over rozen is gegaan,
Hij ook bij het geven en nemen in dit leven heeft moeten stil staan..
En telkens weer geeft hij je dan het gevoel hier kan ik iets mee, ik kan er opbouwen,
maar toch nog met een klein stukje afstandelijk vertrouwen.

Want jou vertrouwen heeft zo’n deuk opgelopen,
dat je vaak huilend, zoekend naar een luisterend oor bent afgedropen.
Weet je zo zachtjes aan niet meer wat men met praten bedoeld,
want dat zogenaamde praten heeft altijd zo anders aangevoeld.

Nu voel en weet je dat je geen spel meer speelt,
maar dat je mag zijn wie je bent, onverdeeld.
Bedankt voor de vele keren dat je toonde wat je waard bent.
Voor jou zo’n vreemd gevoel, bijna ongekend

respect en waardering is wat hij dan zeker verdiend,
Voor jou, een hele lieve waardevolle vriend.

Marleen schreef

Droomland

Met zijn foto in jouw hand,
kijk je naar de jongen aan wie je je hart hebt verpand.
Je kijkt naar zijn blonde haar en blauw ogen,
die ogen, die jouw toch nooit hebben bedrogen.

Nog steeds noem je zijn naam,
vaak kijk je starend uit het raam.
Bijna elke dag die ene brandende vraag.
Was er nog post voor mij vandaag?

Kon je nog maar even zijn stem horen,
maar je weet je mag hem niet storen.
Een stille hoop heb je nog steeds,
Dat niet alles voor niets is geweest.
De hoop dat hij op een dag voor de deur staat,

Dan kun je alle liefde geven die je hebt opgespaard.
Met zijn foto in je hand,
Ben jij in gedachten in droomland.

Marleen schreef

Dwalende gedachten

Dwalende gedachten, die je zomaar overvallen,
terug kijkend op een periode met een lach en een traan,
Dwalende gedachten die je meevoeren,
Soms vele jaren terug, even niet in de werkelijkheid staan.

Dwalende gedachten, zoekend naar een nieuw begin,
Zoekend naar het leven, het doel, de uiteindelijke zin.
Dwalende gedachte, bereiden je voor op een afscheid,
Het afscheid van deze gedachten, naar de toekomst wordt je geleid.

De toekomst die je zelf mag bepalen,
Die weer de zon in je zal laten stralen,
dat je weer kunt zijn, wie je bent,
Wanneer je in de spiegel kijkt jezelf weer herkend.

Sterker en mooier kom je dan uit de strijd.
Je hebt je uiteindelijke doel bereikt.
En de dwalende gedachten gaven jou je kracht.

Marleen schreef

Een kind

Een kind,
wordt je gegeven,
Een kind,
voor de rest van je leven,

Een kind,
dat liefde nodig heeft.
Een kind,
dat je dan zoveel terug geeft.

Een kind,
dat recht heeft op bestaan,
Een kind,
dat mag niets worden aangedaan.

Een kind
is je gegeven, bescherm het
en laat het leven.

Marleen schreef

Eindeloos

Je woorden, zo leeg, hoort ze zwijgend aan,
Zichzelf afvragend hoe moet dit verder gaan.
Je tranen trekken een zwart spoor over je gezicht,
Op je eigen IK ben je nu zo gericht.

Je pijn en je verdriet die zo verborgen hebben gezeten,
Komen naar buiten alsof je door iets wordt bezeten.
Uiten zich als een orkaan die door je heen raast,
Zoveel kapot makend in die paar minuten van ongelofelijke haast.

Wat zou zij je dan het liefst in haar armen sluiten,
Tegen je praten zodat je jezelf eindelijk eens zou uiten.
Maar je weerstand is te groot, zo afstandelijk naar iedereen die echt van je houdt,
Alsof je zelfs de ander niet meer vertrouwd.

Jouw eindeloze pijn, jouw eindeloze verdriet,
Er is niemand, die je echt kent, die daar van geniet.
Je hoort te springen, tranen van geluk om alles wat je hebt in dit leven,
En zij weet, zij kent je…….je hebt nog zoveel aan liefde te geven.

Marleen schreef

Tjelvin

Zachtjes laat je je stemgeluid horen,
na lang wachten geboren.
Een wolk van een kind,
zo klein,maar nu al door iedereen bemind.

Kindje wat groeide onder een moedershart,
maakte op 16 juni zijn levens start.
Zo teer en onwetend, zo liefelijk en klein,
Groeiend in een wereld waarin hij mag zijn.

Slapen, eten, een knuffel op z’n tijd
zo word je zachtjes op het leven voorbereid.
Die grote leerschool nu nog zo onbekend
kleine jongen straks ben jij een grote vent.

Speel, lach
geniet van iedere dag.

Vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Volgende