Marleen schreef

Rots in de branding.

Op een moeilijke periode kijken we terug,
jij, gaf mij zo vaak dat steuntje in de rug.
Soms, als alles zo moeizaam leek te gaan,
was jij er als troost, zomaar even je armen om me heen slaan.

Ook jij had momenten dat je het even niet meer zag zitten,
zei je niets of liep je hier in huis maar te vitten.
Gelukkig mocht en kon ik er dan ook voor jou zijn,
want als je denkt te verliezen, is een lach vaak maar schijn.

Soms dan zie je ongewild mijn pijn en verdriet,
de andere keer ben ik het, die het omgekeerde ziet.
Als rotsen in de branding staan we daar,
wetend, als het nodig is steunen we elkaar.

Wat ben je dan trots op dat kind,
die door wat ze geven kan, haar weg wel vind.
Bedankt, lieve meid,
voor je steun, je eerlijkheid maar zeker want als je denkt te verliezen, is een lach vaak maar schijn.

Marleen schreef

Rouw

Iedereen is geschokt over wat men heeft gehoord,
Zoveel kinderen die zijn uitgehongerd, vermoord.
Een heel land gedompeld in rouw,
Overheid, politie en justitie tonen zo weinig berouw.

Een ouder die zijn kind het beste kent,
weet als geen ander dat deze onzekerheid nooit went.
Dan komt de politie met een verslag,
dat ook jou kind in een van die kelders lag.

De onzekerheid maakt plaats voor verdriet,
niemand die jouw echte verdriet voelt en ziet.
Een witte mars trekt door de straten,
Overheid je hebt nu toch wel iets in de gaten?

degene die dit heeft aangericht heeft zelf geen recht op leven,
zo iemand kun je alleen de hoogste straf geven.
Om de ouders van deze kinderen rust te gunnen,
moeten in dit soort gevallen deze straffen gewoon kunnen.

Ontoerekeningsvatbaar verklaard?
betekend dat de volgende kan worden opgebaard.
Word die cirkel nooit doorbroken,
dan worden nog vele gezinnen in rouw gestoken.

Marleen schreef

Voor het slapen gaan

’s Avonds voor het slapen gaan,
Kruip ik nog even dicht tegen je aan.
Al mijmerend glijd ik dan even terug,
Besef ineens wat gingen de jaren vlug.

Hoogte en dieptepunten komen voorbij,
En maken dan weer even indruk op mij.
Maar uit alle beelden blijkt telkens weer,
Je liefde voor mij betekend zoveel meer.

De kleine en grote dingen lijken soms zo gewoon,
Maar zette juist in mijn leven die andere toon.
Mijn rustpunt, mijn alles, niet langer alleen,
Samen ………Samen ייn.

Alle herinneringen geef ik een plek,
En nog net voor ik naar dromenland vertrek.
Fluister ik zachtjes in je oor,
Niet vergeten, maar ik hou van je hoor!

Marleen schreef

Samen gaan

Er is een wond geslagen,
de pijn die je met je mee moet dragen.
Hoelang? een dag? een week? een maand?
Je voelt en ziet een oog dat traant,

niet meer dat onbeheerste verdriet,
maar stil en bedachtzaam is wat je ziet.
Als je de pijn, het verdriet zelf ervaart,
zou je zo graag willen dat een ander dat wordt bespaart.

Maar zoals de dingen kunnen gaan in het leven,
Zijn het niet alleen de hoogtepunten die je mag beleven.
Naar buiten toe ben je zo gesterkt,
want er zal niemand zijn die dat verdriet merkt.

Zwijgend, luisterend kijk je elkaar dan aan,
omdat je weet deze weg kan je samen gaan.
Allebei de ervaring met het leven,
eerst ontvangen dan weer terug moeten geven.

Anders kijk je dan tegen het leven aan,
wil je voor iedere minuut, elke dag, samen gaan.

Marleen schreef

Samen

Twee harten die elkaar op een onbewaakt moment tegen komen,
de man of vrouw waar je alleen maar van kon dromen.
Alle kenmerken van de prins of prinses op het witte paard,
ja, deze persoon wil je alles geven, is al jou liefde waard.

Samen wil je alle schoonheid van de wereld ontdekken,
je het liefst van alle noodzakelijke verplichtingen onttrekken.
Samen loop je dan hand in hand,
langs de vloedlijn op dat prachtige witte strand.
Samen loop je dan te dromen,
over een toekomst die gaat komen.

Samen zit je voor de open haard,
dicht bij elkaar wordt er in het vuur gestaard.
Samen genieten van een goed glas wijn,
het enig licht is het haardvuur, de maneschijn.
Samen bouw je dan aan je eigen stukje geluk,
je relatie kan dan bijna niet meer stuk.

Samen kun je dan de hele wereld aan,
samen, ja samen, voor goud gaan.

Marleen schreef

Tjelvin

Zachtjes laat je je stemgeluid horen,
na lang wachten geboren.
Een wolk van een kind,
zo klein, nu al door iedereen bemind.

Kindje wat groeide onder een moedershart,
maakte in 2005 zijn levens start.
Zo teer en onwetend, zo liefelijk en klein,
Groeiend in een wereld waarin hij mag zijn.

Slapen, eten, een knuffel op z’n tijd
zo word je zachtjes op het leven voorbereid.
Die grote leerschool nu nog zo onbekend
kleine jongen straks ben jij een grote vent.

Speel, lach
geniet van iedere dag.

Marleen schreef

Tranen

Tranen stromen van verdriet,
je probeert ze te verbergen maar het lukt je niet.
Je verdriet zo onmenselijk groot,
want is dit nou wat het leven jou bood?

Je tranen uiten je liefde voor een vrouw
die te kennen gaf niets meer te voelen voor jouw
Je mag nog een goede vriend zijn voor haar,
maar voor die vriendschap ben je nog niet klaar

Je kan het niet aanzien dat ze ook andere vrienden heeft,
dat ze nu haar eigen leven leeft….
Op de jaren kijk je terug, met gemengde gevoelens, nog even,
maar als de verwerking voorbij is zul je het anders beleven.

Ook zal je het nu nog niet willen geloven,
kan niemand je die zekerheid geven of beloven.
De dag dat er een nieuwe liefde in je leven komt,
zal dan door jou met open armen worden verwelkomt.

Sluit het hoofdstuk met elkaar in vrede af,
als teken van liefde die je ooit elkaar gaf.

Marleen schreef

Tranen

Tranen zoeken een weg
Vriendschap die verloren is gegaan,
Zo onverwacht als je was gekomen,
Had je ook weer afstand genomen.

Tranen zoeken een weg,
Verder met slechts de herinnering
Zo vaak denkend aan……………
Hoe zou het met je gaan?

Tranen zoeken een weg,
Jaren tikken weg met de tijd,
En ik, ik leg me er bij neer,
Ik vind je nooit meer.

Tranen zoeken een weg,
Zomaar een zondagavond jaren later
Een berichtje laat me weten,
Je bent me nog steeds niet vergeten.

Tranen vinden hun weg,
Om wat verloren was gegaan,
Ineens, weer binnenkwam in mijn bestaan.
Ver weg en toch zo dichtbij,
Gemengde gevoelens maar zo blij.

Zachtjes verschijnt een glimlach en geeft aan,
Laat deze vriendschap niet zomaar voorbij gaan.
Terug gevonden van wat verloren was gewaand,
Heeft het zich weer een plekje naar mijn hart gebaand.

Marleen schreef

Uit het leven gegrepen

Zomaar op een door de weekse dag
Voor de een somber, voor de ander met een lach
Het verdriet van de een omdat een dierbare sterven gaat,
Die nu in een kil en koud ziekenhuis op de dood te wachten staat

Een meisje uit verre Afghanistan, staat alleen in de grote stad,
Hoe komt ze thuis, het openbaar vervoer ligt plat
Een kitten onder een motorkap gevonden
Heeft een thuis gekregen omdat lieve bezorgde mensen nog bestonden

Een alleenstaande man, moe van het alleen zijn belt een vriendin
Ik heb een uitnodig voor een opening heb je zin?
Verhalen uit het leven gegrepen, soms dat woelige bestaan
Maar wat er ook gebeurt, het leven blijft gewoon door gaan.

Marleen schreef

Vaarwel

Zo jong, heeft Laura het leven moeten laten,
Je zou het leven daarom kunnen haten.
Nog jaren zou Laura in jullie midden moeten zijn.
schijnbaar trekt een hogere macht ergens een lijn.

Leren leven met zoveel verdriet en toch door moeten gaan,
Iedere dag in gedachten bij haar, even stil mogen staan.
Verwerken van verdriet in deze moeilijke tijd
Geen mens, geen dier die daar is op voorbereid.

Denk aan alle mooie momenten die jullie samen mochten beleven.
Aan alles wat Laura als mens aan jullie en andere heeft gegeven.
de herinneringen aan haar worden bewaard als kostbaar geschenken.
Nee, vergeten zullen jullie niet maar met liefde aan haar terug denken

Vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Volgende