Marleen schreef

Samen

Samen maar toch zo alleen,
Het leven trof je hard en gemeen.
Beiden leef je nu in een ander huis,
Het huis nooit meer echt je thuis.

Samen maar toch zo alleen,
Je zoekt naar het bekende
In de berg van je eigen ellende
Leeg en kil dat is wat er over is
Je partner, het ongelofelijke gemis.

Samen maar toch zo alleen
Eventjes samen een straatje om,
Genietend van de najaarszon
Een kopje koffie tot besluit,
Is wat het bezoek weer afsluit.

Samen, maar zo alleen.

Marleen schreef

Geluk en verdriet

Geluk en verdriet liggen vaak zo dicht bij elkaar,
en soms is het dan net dat kleine gebaar.
Dat je weer kan laten lachen alsof verdriet nooit heeft bestaan,
t'is denk ik juist dat wat ons mensen steeds verder laat gaan.

Ook al heb je soms even dat verlaten gevoel,
opnieuw zoekend ben je dan naar je uiteindelijke doel.
De dromen die voor jou je werkelijkheid vormden,
hielden je overeind als het soms eens even flink stormden.

Het ene moment de lach, het volgende die traan,
zoals in elk mensenleven de grondslag van het bestaan.
Want niemand zijn pad zal vloeiend naar boven lopen,
Telkens weer is er iets, komt er iets in geslopen.

En al doe je nog zo je best, je weg is niet mooi geplaveid,
maar wordt stabieler door de geleverde strijd.
Dan ken je het leven met die lach en die traan,
Kun je zeggen deze dingen doen mij midden in het leven staan.

Marleen schreef

Gevangen

Gevangen in je gevoel, gevangen in gedachten
Afvragend wat anderen verwachten
Jezelf weg cijferen omwille van die ander
Uiteindelijk onbedoeld dan je tegenstander

Gevangen in je gevoel, gevangenen van jezelf
Gevangen in een kooi, een gewelf…..
Wat donker en zo uitzichtloos lijkt,
Als iemand die niet meer naar zichzelf kijkt.

eigenwaarde dat simpele woord,
Dat word in de kiem gesmoord…
Je wilt niet zien dat je recht hebt op bestaan
Je wilt niet horen dat er mensen met je zijn begaan

Omdat je vind dat je het niet verdiend
Dat je nergens op deze wereld voor dient
Gevangen in je gevoel, gevangenen van gedachten
Die duisternis in jou leven en jouw dagen brachten.

Zoekend naar de sleutel van jouw gevangenis
Om te kunnen ontsnappen overwin je elke hindernis
Tot de lach weer voorzichtig op je gezicht te lezen staat
En jij dat gevoel van gevangen zitten helemaal los laat.

Niet meer gevangen in je gevoel, niet meer gevangen in gedachten

Marleen schreef

Hoop

Terug kijkend op de jaren waarin jullie liefde opbloeide,
Jaren waarin jullie ook naar elkaar toe groeiden.
jullie steeds meer voor elkaar gingen betekenen,
En op elkaar konden jullie rekenen.

Samen, zeker ook wel wat lief en leed gedeeld,
En zoals het meestal gaat, word dat niet gelijkelijk verdeeld.
De één wat minder, de ander wat meer,
Maar jullie konden er zijn voor elkaar, steeds weer.

Dan breekt die ene dag aan,
Alsof uit het niets er iets tussen jullie in kwam te staan.
Een uitweg hierin zagen jullie niet meer,
Jullie moesten een keuze maken en dat deed zeer.

Zoveel, hadden jullie van deze relatie verwacht,
Maar zeker niet, dat het zou eindigen zo onverwacht.
Jullie wilde met elkaar het leven door,
Helaas jullie zaten op een ongelijk spoor.

En nu? Als goede vrienden verder gaan,
Als het nodig is voor elkaar klaar staan.
Met toch dat sprankje hoop in je hart,
Zijn droom, haar droom? maken ze ooit die nieuwe start?

Marleen schreef

In een hart

In een hart, een plekje leeg en kil,
Zoekend naar die mens, niet te vinden
Zover weg……onbereikbaar……….

In een hart, een plekje leeg en kil,
Zoekend naar die mens……….
Zichzelf afvragend, waar ben je.
Zonder woorden, een stille belofte.

In een hart, een plekje leeg stil,
Zoekend naar die mens,
Zoekend naar de weg
Hoe moet ik verder, je zou er toch zijn?

In een hart zoveel pijn, verdriet
Zoekend naar die mens,
Die er zou zijn maar er niet was
Zoekend naar dat stukje houvast

In een hart een plekje leeg en stil,
Waar ben je, wijs me de weg
De weg die ik moet gaan,
Zoekend met zoveel vragen

In een hart, een plekje gevuld met vreugde
Hernieuwd weerzien…….
Hernieuwde inzichten …….
Wegwijzer, vriend………

Bedankt dat je er weer bent,
Op die momenten dat ik je nodig heb.

Marleen schreef

Je eigen plek.

Een nieuw hoofdstuk breekt aan,
Je gaat op eigen benen staan.
Vele omwegen hebben je geleid,
Deze keer ben je voorbereid.

Jij krijgt nu je eigen plek,
Je verzuchte: “eindelijk mijn eigen stek”.
Een ding willen wij je mee geven,
Voor nu en de rest van je leven,

Mocht je ooit voor situaties komen te staan,
Klop dan zeker bij ons aan.
We zullen er altijd voor je zijn,
Misschien vind je dit idee wel fijn.

Marleen schreef

Je kunt het!

Iemand zei: Je kan het niet!
Iemand zei: Het lukt je niet!
Iemand zei: Je kan het wel vergeten!

Maar er is een wet die zegt,
als jij voor het positieve vecht.
Dan kun je alles bereiken,
kun je tot aan de sterren reiken.

Die prijs die zul je dan moeten betalen,
om die ander maar zeker ook jezelf te laten zien,
dat je het kunt halen.

Marleen schreef

Feest van licht

Feest van licht, verzoening en vrede op aarde
Maria die in een koude stal, het kindje Jezus baarde
Dit kindje geboren om de mensheid te bevrijden
Van een leven zonder pijn en innerlijk lijden

Maar het zijn wij mensen die zo gauw vergeten
Nu duizenden jaren later, zijn er nog zo weinigen die weten,
Waar het feest van licht en verzoening om gaat
´t kindje Jezus geboren, om te strijden tegen macht en haat

wat hebben wij uiteindelijk met de komst van dit kindje gedaan
we zien het als een feest van eten,drinken het cadeautje, de boom die in huis moet staan.
Ruzie´s worden in deze dagen bijgelegd, want ach, zo kun je de kerstdagen niet in gaan.
En op 2 januari is het onze eigen grote IK die weer verheven staat,
Want die kerstgedachte is toch niet iets waar je de rest van het jaar mee verder gaat.

Marleen schreef

Kleurloos

Bomen langs het water, zo zonder kleur,
Bloemen en struiken, zo zonder geur.
Zelfs je huis, je thuis voelt donker en grauw aan,
Waar eens geborgenheid en de lach centraal moesten staan.

Je ziet jezelf nu even in de schaduw van je leven,
door het gevoel, dat je niet meer kon, mocht, wilde geven.
En nu, wacht en werk je behoedzaam aan en op het moment,
dat je de kleuren, geuren, je huis weer herkent.

En wanneer dan je deze strijd hebt door gemaakt.
Weet je dat het leven, je soms heel hard raakt.
Tot de dag komt in je leven, dat je weer kunt zingen,
omdat je weet, in je hart zit de liefde, het gevoel dat je niet kan verdringen.

De dag van innerlijke rust en vrede breekt dan aan,
Met die vernieuwde kleuren, geuren en geborgenheid,
zul je dan weer volop in het leven staan.

Marleen schreef

Koninginnedag.

Een muziekkorps trekt door de straat,
Het is Prinses Juliana die vandaag verjaart.
Nederland gehuld in oranje, rood, wit en blauw,
Is op deze speciale dag weer oranje getrouw.

Voor de één, gewoon een vrije dag,
Voor de ander, een dag waarop bijna alles mag.
Uiteenlopende activiteiten, door verenigingen georganiseerd,
Het aanbod voor klein en groot, zo gevarieerd.

Belangeloos staan zoveel mensen klaar,
Om er een schitterende dag van te maken voor elkaar.
Nederland laat weer even zien,
Koninginnedag verdient ook dit jaar weer een tien.

Met een vuurwerk, wordt Koninginnedag knallend afgesloten,
Ja, Nederland heeft vandaag weer genoten.

Vorige | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | Volgende